در ادبیات کهن ایران زمین، اعداد و ارقام دارای مفاهیم خاصی بوده اند که این مفاهیم هنوز هم در میان سنتهای به جا مانده از آن زمان به چشم می خورد. اعداد هفت، سه، سیزده و بسیاری اعداد دیگر در ایران باستان مفاهیمی پیچیده از تاثیرات نجومی و پدیده های جاری در قرون و اعصار را به دنبال داشته اند.
تاثیر این اعداد بر روی سنتهای کهن ایران به حدی بوده است که نماد آن در هفت سین، هفت خوان رستم، هفت شهر عشق، هفت اورنگ و سیزده به در به طور روشن نمایان است.
در زمینه پیدایش نام روزها و ماه های سال در میان آثار به جا مانده از گذشتگان اتفاق نظر محسوسی به چشم نمی خورد، ولی باید اذعان داشت که روز سیزده به در دارای جایگاه خاص تاریخی درمیان اهالی ایران زمین بوده است، یک پژوهشگر فرهنگ عامه قدمت عدد ۱۳ و سیزده به در را چنین توصیف می کند: در اساطیر ایران، عمر جهان هستی ۱۲ هزار سال آمده است و پس از این دوره جهان بسته می شود و انسانهایی که وظیفه آنها در جهان هستی، جنگ علیه اهریمن است، پس از گذران این سالها پیروز می شوند.
 عدد ۱۲ گویا از بروج دوازده گانه گرفته شده که این بروج نیز در جای خود با تلاش و پژوهش های بسیار در میان ستارگان و کهکشانها کشف شده اند.
 نخستین دوازده روز، جشن زایش انسانها، گویا تمثیلی از ۱۲ هزار سال زندگی است و روز سیزدهم تمثیلی از هزاره سیزدهم و آغاز رهایش از جهان مادی است.
 یکی از سوابق به جا مانده در کتب قدیمی در مورد سیزده نوروز این است که گویا این روز در دوران کهن، روز ویژه طلب باران بهاری برای کشتزارهای نودمیده، بوده است.
 چنانچه گفته می شود مردم قدیم، پس از برگزاری مراسم نوروزی و سبز شدن گندم، جو و حبوبات در نخستین روزهای سال و در روزی که متعلق به ستاره باران بود، یعنی سیزدهم فروردین به دشت و صحرا می رفتند. اهالی ایران باستان در نیمروز سیزدهم فروردین به هنگام شکست یافتن دیو خشکسالی گوسفند بریان می کردند و این به منزله قربانی برای فرشته باران بود تا کشت های نو دمیده را از باران سیراب کند.
 


مساله سیزده به در به طور صریح و روشن در تقویم پیش از اسلام بیان نشده است، ولی به معنای این نیست که در قبل از اسلام این روز مراسمی نداشته است.
سیزده به در جزو مجموعه جشن هایی است که سرآغاز آن چهارشنبه سوری بوده، با نوروز به اوج خود می رسد و از آنجا که نوروز باید در جایی به اتمام برسد، در سیزده فروردین این جشن ها نیز به پایان می رسد.
 رسوم این روز در ایران باستان متنوع است. در این روز رسم بود که سبزه سفره هفت سین را به نخستین رودی که از روستا یا شهر می گذشت بسپارند تا با پیوستن به مزارع و کشتزارها به آن رونق و برکت بخشد.
 هرآنچه در پیوند با سیزده قرار دارد، پیوندی منطقی با زندگی دارد.
علاقه به تشکیل خانواده و زایش برای تداوم نسل، علاقه انسانها به شاد زیستن و در کنار هم زیستن، تماما نشانه هایی از حرکت به سوی بالندگی، سرزندگی و دوری از رنج و محنت است.

سیزده امسال هم مثل چند سال اخیر با بارون . این برکت الهی همراه شده .. امیدوارم به همتون خوش بگذره..
( به نقل از ایرنا)